Da li NASA skriva dokaze o vanzemaljskim bazama na Mjesecu?

Mjesec decenijama predstavlja granicu između poznatog i nepoznatog. Dok zvanična nauka Mjesec posmatra kao geološki mrtvo tijelo, bogatstvo vizuelnih podataka prikupljenih tokom programa Apollo nudi drugačiju perspektivu onima koji su spremni da istražuju dublje.

Možda glavno pitanje ne bi trebalo biti šta smo tamo pronašli, već šta nam je, kroz godine obrade i filtriranja informacija možda uskraćeno?

Digitalna restauracija ili brisanje istorije?

Jedan od najvećih problema u modernoj selenologiji (naučnoj disciplini koja proučava Mjesec) je razlika između originalnih analognih fotografija iz 1960-ih i 1970-tih i savremenih digitalnih verzija koje su dostupne javnosti.

Istraživači anomalija ističu da su stare fotografije, razvijene direktno sa negativa, sadržavale nevjerovatnu oštrinu i bogatstvo detalja koje današnje fotografije “visoke rezolucije” čudno gube.

Postoji opravdana sumnja da se moderni algoritmi za obradu slika ne koriste samo za poboljšanje kvaliteta, već i za “peglanje” nepravilnosti koje bi mogle ukazivati na vještačke objekte.

Dok su stari snimci prikazivali oštre, krute strukture i jasne sjene, moderne verzije često izgledaju zamućeno, kao da su preko ključnih mjesta prešli digitalni filteri za smanjenje šuma koji, sasvim “slučajno”, brišu i arhitektonske obrise.

Fenomen “Staklene kupole” u regiji Taurus-Littrow

Tokom misije Apollo 17, posljednje ljudske ekspedicije na lunarnu površinu, zabilježeno je nekoliko fotografija koje su postale kamen temeljac teorija o vještačkim strukturama.

Najpoznatija među njima prikazuje nešto što neodoljivo podsjeća na polu-transparentnu kupolu smještenu unutar lunarnog kratera.

Karakteristike anomalije:

1. Geometrijska pravilnost: Priroda rijetko stvara savršene sfere. Ovaj objekt posjeduje zakrivljenost koja se drastično razlikuje od okolnog, kraterima izrovanog terena.
2. Svojstva refleksije: Na ivicama strukture vidljivi su odsjaji sunčeve svjetlosti, slični onima koje dobijamo od stakla ili poliranog metala.
3. Sjena unutar kratera: Analiza sjene pokazuje da se ne radi o optičkoj varci na objektivu kamere, već o trodimenzionalnom objektu koji stoji na tlu i baca realnu sjenu na dno kratera.

Ovaj objekt, koji mnogi interpretiraju kao dio drevne baze ili opservatorije, predstavlja samo vrh ledenog brijega kada je u pitanju regija Taurus-Littrow.

Lunarni “Dimnjak”: Toranj koji prkosi gravitaciji

Dubljom analizom šireg područja oko pomenute kupole, na udaljenosti od oko 15 do 25 kilometara, identifikovana je još nevjerovatnija struktura. Riječ je o masivnom vertikalnom tornju koji se izdiže visoko iznad lunarne površine, bacajući sjenu dugu nekoliko kilometara.

Arhitektonski detalji strukture

Za razliku od okolnih stijena i planinskih vrhova, ovaj objekt posjeduje karakteristike industrijskog dizajna:

• Cjevasti vrh: Gornji dio tornja izgleda savršeno kružno sa tamnim otvorom u sredini, što sugeriše da bi se moglo raditi o nekoj vrsti izduvnog sistema ili ventilacionog otvora.
• Stabilizacijski elementi: Na samoj bazi tornja uočeni su simetrični, zakrivljeni produžetci koji podsjećaju na potporne noge ili temeljne strukture. Ovi elementi su ravnomjerno raspoređeni i izgledaju kao da su dizajnirani da drže masivnu konstrukciju uspravnom.
• Heksagonalne formacije: U neposrednoj blizini tornja primijećeni su objekti pravilnih šestougaonih oblika, koji podsjećaju na modularne zgrade ili komplekse.

Ovakva otkrića nameću pitanje: ako su ove strukture stvarne, koja je njihova svrha i ko ih je izgradio?

Hipoteza o šupljem Mjesecu: Šta se krije ispod površine?

Da bismo razumjeli prisustvo “izduvnih tornjeva” i kupola, moramo se okrenuti seizmičkim podacima koje je prikupila NASA.

Tokom misija Apollo 12 i 13, naučnici su izveli eksperimente u kojima su dijelovi raketa namjerno srušeni na Mjesec kako bi se izazvali “mjesečotresi”.

“Mjesec je zvonio kao zvono.” – Ovo je zvanični opis NASA-inih naučnika nakon što su seizmometri zabilježili vibracije koje su trajale satima.

Naučni podaci o vibracijama:

Ovaj fenomen je izuzetno neobičan za čvrsto nebesko tijelo. Na Zemlji, vibracije traju kratko jer ih apsorbuju voda i gusti unutrašnji slojevi.

Dugotrajno “zvono” Mjeseca sugeriše da je njegova unutrašnjost ili izuzetno kruta, ili sadrži ogromne šupljine.

Pobornici teorije o vještačkom porijeklu Mjeseca vjeruju da su strukture poput tornjeva zapravo ventilacioni sistemi za masivne podzemne komplekse koji se prostiru duboko unutar mjesečeve kore.

Vojni termin “Reconnaissance”: Skrivena misija LRO-a?

Moderno mapiranje Mjeseca vrši sonda pod nazivom LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter).

Zanimljivo je da se termin “Reconnaissance” (izviđanje) gotovo isključivo koristi u vojnoj terminologiji za prikupljanje podataka o neprijatelju ili nepoznatom terenu prije operacije.

Možda vas zanima: Krugovi u žitu: Poruke s drugog svijeta?

Dok nam LRO šalje fascinantne slike visoke rezolucije, mnogi istraživači primjećuju da su najzanimljivije lokacije – poput onih gdje su viđeni tornjevi ili prozirne strukture – često prikazane pod uglovima koji otežavaju analizu ili su digitalno modifikovane kako bi izgledale kao “prirodne formacije”.

Paralela sa Marsom i Phobosom

Anomalije na Mjesecu ne mogu se posmatrati izolovano, jer slični objekti su identificirani i na drugim tijelima u Sunčevom sistemu.

Na primjer, Buzz Aldrin, jedan od prvih ljudi na Mjesecu, javno je govorio o čudnom monolitu na Phobosu, malom mjesecu Marsa, koji također pokazuje znakove da je šupalj.

Na Marsu, pak, poznati “tornjevi” u regiji Terra Meridiani pokazuju slične karakteristike kao i objekti na Mjesecu – ekstremnu visinu i izolovanost na ravnom terenu.

Ovi podaci zajedno upućuju na mogućnost da je čitav unutrašnji dio Sunčevog sistema nekada bio, ili možda još uvijek jeste, dom naprednoj tehnološkoj civilizaciji koja je koristila mjesece kao baze ili izvore resursa.

Dokazi izvučeni iz starih Apollo arhiva sugerišu da je naša slika o Mjesecu nepotpuna, a možda i namjerno iskrivljena.

Sjene koje bacaju kilometarski tornjevi, sjaj staklenih kupola i seizmički odjek šupljeg tijela nisu samo “zanimljive priče”, već podaci koji zahtijevaju ozbiljnu naučnu istragu lišenu dogmi.