Kameni diskovi i misterija naroda Dropa

Planinski lanac Bayan-Kara-Ula, smješten na granici između Kine i Tibeta, jedno je od najnegostoljubivijih mjesta na planeti.

Upravo je ovdje 1938. godine profesor Chi Pu Tei sa Pekinškog univerziteta vodio ekspediciju koja će zauvijek promijeniti naš pogled na drevnu istoriju – ili barem postaviti pitanja na koja još nemamo odgovore.

Istraživači su ušli u sistem pećina koji nije izgledao prirodno. Zidovi su bili savršeno ravni, gotovo ispolirani, što je ukazivalo na upotrebu toplote ili naprednih alata za rezanje kamena.

Unutar ovih pećina pronašli su niz grobnica. Skeleti unutar njih bili su dugački jedva 120 centimetara, krhke građe, ali sa lobanjama koje su volumenom daleko premašivale ljudski prosjek.

Profesor Chi Pu Tei je prvobitno sugerisao da bi to mogli biti ostaci nepoznate vrste planinskih primata.

Međutim, prisustvo astronomskih mapa na zidovima pećine – crteža Sunčevog sistema sa jasno označenim putanjama planeta i zvijezda koje tadašnji lokalni narodi nisu mogli poznavati – obesmislilo je teoriju o majmunima.

Najvažniji nalaz, ipak, ležao je poluzakopan u prašini: 716 kamenih diskova.

Dropa kamenje

Ovi diskovi, koji su kasnije postali poznati kao Dropa kamenje, bili su prečnika oko 30 centimetara, sa savršeno izrezbarenom rupom u sredini, podsjećajući na moderne gramofonske ploče.

Međutim, umjesto muzičkih zapisa, ovi diskovi su u sebi imali spiralne žljebove koji su se širili od centra ka rubu.

Pažljivijim pregledom pod lupom, otkriveno je da ti žljebovi nisu obične linije, već nizovi sitnih hijeroglifa.

Ovi znakovi bili su toliko minijaturni i kompleksni da su decenijama prkosili svakom pokušaju dešifrovanja.

Materijal diskova bio je specifičan – visoka koncentracija kobalta i drugih metala činila je kamen izuzetno tvrdim, gotovo neuništivim u uobičajenim uslovima.

Ruska veza: Vibracije i električni naboj

Tokom 1960-ih, nekoliko diskova je navodno poslato u Moskvu na analizu.

Ruski naučnik Vjačeslav Zajcev (Vyacheslav Zaitsev) objavio je rezultate koji su zapanjili tadašnju naučnu zajednicu.

U članku za časopis Sputnik, Zajcev je tvrdio da su diskovi, kada bi se postavili na poseban uređaj sličan gramofonu, pokazivali neobične oscilacije.

“Diskovi su se ponašali kao da su dio nekog električnog kola. Imali su specifičan ritam vibriranja, kao da su nekada bili izloženi ekstremno visokom naponu ili su sami služili kao provodnici energije,” zabilježio je Zajcev.

Ovo je podstaklo teoriju da diskovi nisu bili samo pasivni zapisi (poput knjiga), već aktivni tehnološki uređaji – možda memorijski moduli ili komponente pogonskog sistema letjelice.

Kontroverzni prevod

Ključni trenutak u ovoj sagi dogodio se 1962. godine. Profesor Tsum Um Nui sa Pekinške akademije za praistoriju navodno je uspio dešifrovati dio natpisa sa diskova.

Njegov rad je prvobitno bio zabranjen za objavljivanje jer su zaključci bili previše radikalni za tadašnji naučni establišment.

Prema njegovom prevodu, natpisi govore o tragičnom događaju koji se desio prije otprilike 12.000 godina. Tekst je navodno glasio:

Možda vas zanima: Tajni svemirski programi: Najveće zataškavanje svih vremena?

“Dropa su sišli iz oblaka u svojim letjelicama. Naši muškarci, žene i djeca skrivali su se u pećinama deset puta prije izlaska sunca. Kada su konačno razumjeli znakovni jezik pridošlica, shvatili su da ovi imaju miroljubive namjere…”

Dalji prevod sugerira da su Dropa bili grupa bića čija se letjelica srušila na Himalajima.

Budući da nisu mogli popraviti svoj brod, a lokalno stanovništvo (pleme Ham) ih je isprva progonilo i ubijalo zbog njihovog neobičnog izgleda, preživjeli su bili prisiljeni da se povuku u pećine.

Vremenom su uspostavili kontakt sa domorocima, ali su zbog nemogućnosti povratka na svoju matičnu planetu, polako izumrli ili se asimilirali.

Nakon što je objavio svoje istraživanje, Tsum Um Nui je naišao na oštre kritike i podsmijeh kolega.

Razočaran, emigrirao je u Japan, gdje je ubrzo i preminuo, ostavljajući iza sebe bilješke koje su kasnije postale temelj za ufološke teorije širom svijeta.

Analiza Ernsta Wegera (1974.)

Godinama kasnije, 1974. godine, austrijski inženjer Ernst Wegerer posjetio je Banpo muzej u Xi’anu.

Tamo je naišao na dva ovakva diska, izložena bez posebnog objašnjenja i gotovo nezapažena od strane šire javnosti.

Iako su na prvi pogled djelovali kao obični arheološki artefakti, Wegerer je odmah primijetio da se razlikuju od svega što je do tada vidio.

Prema njegovim riječima, diskovi su imali jasan spiralni natpis koji se protezao od središnje rupe prema ivicama, ali su bili u stanju djelimičnog propadanja, kao da je materijal tokom vremena pretrpio hemijske ili fizičke promjene koje nauka nije mogla lako objasniti.

Sitni žljebovi spirale bili su izuzetno precizni, gotovo previše pravilni da bi se mogli pripisati primitivnim alatima.

Kada je upitao kustose o porijeklu predmeta, dobio je vrlo šture i neodređene informacije.

Rečeno mu je tek da diskovi potiču iz drevnih grobnica u planinskim područjima Kine, ali bez ikakvih dodatnih detalja, datiranja ili službene dokumentacije.

Nedugo nakon njegove posjete, diskovi su misteriozno povučeni iz stalne postavke muzeja, a svi tragovi o njima postupno su nestali iz zvaničnih kataloga.

Od tada, nijedan od tih diskova više nikada nije javno izložen, što je samo dodatno potaknulo nagađanja da su predstavljali nešto što se nije uklapalo u prihvaćenu sliku prošlosti.

Narod koji ne pripada nigdje

Pored arheoloških nalaza, najjači argument zagovornika teorije o Dropama su njihove fizičke karakteristike.

Za razliku od okolnih tibetanskih i kineskih naroda koji su robusne građe i prilagođeni surovim uslovima, potomci naroda koji se identifikuje kao Dropa (ili Ham) pokazuju specifične genetske markere.

Izvještaji Associated Press-a iz 1995. godine potvrdili su postojanje izolovanog sela u provinciji Sečuan, poznatog kao “Selo patuljaka”.

U tom selu živjelo je oko 120 osoba čija visina nije prelazila 120 centimetara.

Iako su naučnici pokušali objasniti ovaj fenomen visokom koncentracijom žive u vodi ili specifičnim sastavom zemljišta, mještani su čuvali predaju o svojim “precima koji su došli sa neba”.

Možda vas zanima: Ko je napravio 2,8 milijardi godina stare Klerksdorp sfere?

Fizički opis ovih bića – mali rast, krhka tijela i velike glave – jezivo se podudara sa modernim opisima “Sivih” vanzemaljaca, što je dodatno podstaklo teorije o njihovom vanzemaljskom porijeklu.

Dr. Karyl Robin-Evans i ekspedicija iz 1947.

Još jedna ključna figura u ovoj priči je dr. Karyl Robin-Evans, britanski naučnik koji je navodno posjetio regiju 1947. godine.

Njegova priča, objavljena posthumno u knjizi “Sungods in Exile“ (1978.), donosi detalje o njegovom susretu sa vladajućim parom naroda Dropa.

Robin-Evans je tvrdio da je proveo nekoliko mjeseci živeći među njima, učeći njihov jezik i običaje.

Prema njegovim zapisima, Dropa su mu pokazali “sveti kamen” koji je bio identičan onima pronađenim u pećinama 1938. godine.

Fotografija koju je on snimio, a koja prikazuje vladajući par (Hueypah-La i Veez-La), postala je jedan od najcitiranijih dokaza u prilog postojanju ovog naroda.

Skepticizam i naučna kritika

Kao i svaka priča koja graniči sa naučnom fantastikom, i misterija o Dropama ima svoje kritičare. Skeptici ističu nekoliko ključnih problema:

1. Gubitak dokaza: Kameni diskovi su nestali. Muzej u Xanu tvrdi da nikada nisu bili dio zvaničnog inventara, što otežava modernu laboratorijsku analizu.
2. Identitet Tsum Um Nuija: Postoje sumnje da profesor sa tim imenom nikada nije zvanično postojao u evidencijama Pekinške akademije, te da je ime možda pseudonim ili izmišljotina.
3. Prirodna objašnjenja: Neki antropolozi vjeruju da su “patuljasta sela” zapravo rezultat izolacije i incesta, što dovodi do nakupljanja recesivnih genetskih poremećaja, a ne dokaz o vanzemaljskom DNK.

Međutim, zagovornici podsjećaju da je Kina tokom Kulturne revolucije uništila ogroman broj artefakata i dokumenata koji se nisu uklapali u tadašnju ideologiju, što bi objasnilo nedostatak zvaničnih papira.

Geopolitički i ekološki kontekst

Regija Bayan-Kara-Ula je jedna od najnegostoljubivijih na planeti. Na visinama preko 4.000 metara, nivo kiseonika je drastično niži, a temperature padaju daleko ispod nule.

Za bilo koju ljudsku kulturu iz 10.000. godine prije nove ere, preživljavanje u ovakvim uslovima bez napredne tehnologije bilo bi gotovo nemoguće.

Ako su Dropa zaista bili izbjeglice, bilo sa drugog kontinenta ili sa druge planete, njihovo utočište u pećinama Himalaja bilo je savršeno mjesto za skrivanje, ali i smrtonosna zamka.

Teorija o “rupi u spratu” i smrti uslijed nedostatka kiseonika, koju su iznijeli prvi istraživači, ukazuje na to da su ovi ljudi možda bili zarobljeni unutar naprednih instalacija koje su s vremenom postale njihove grobnice.

Šta ostaje od legende?

Bez obzira na to vjerujete li u priču o vanzemaljcima ili je smatrate vješto konstruisanom urbanom legendom, činjenice koje ostaju su neporecive¹:

• Pronađeni su neobični skeleti koji ne odgovaraju standardnoj ljudskoj anatomiji tog vremena.
• Postoje svjedočanstva i fotografije kamenih diskova sa neobjašnjivim žljebovima.
• Lokalne legende o “ljudima sa zvijezda” prenose se generacijama, davno prije nego što je termin “NLO” uopšte nastao.

Misteriozni narod Dropa ostaje podsjetnik na to koliko malo zapravo znamo o skrivenim kutovima naše planete i istoriji koja se možda odvijala u sjenkama najviših planina svijeta.

Možda su diskovi koje je Tsum Um Nui pokušao dešifrovati zaista bili poruka u boci, poslata iz dubine vremena, čekajući generaciju koja će imati tehnologiju i otvoreni um da ih razumije.

Napomena:

1. Iako je veći dio dokumentacije o Dropama danas u domenu spekulacija, genetska istraživanja populacija na Himalajima nastavljaju otkrivati neobične haplogrupe koje se ne podudaraju sa migracijskim obrascima ostatka Azije. ↩︎