Sada čitate: Dr. Astrid Stuckelberger: “Nešto nije u redu u CERN-u”
- 01
Dr. Astrid Stuckelberger: “Nešto nije u redu u CERN-u”
Dr. Astrid Stuckelberger: “Nešto nije u redu u CERN-u”
Veliki hadronski sudarač (LHC), najmoćnija mašina ikada izgrađena, zvanično služi za otkrivanje tajni materije i porijekla univerzuma.
Ipak, iza sterilnih laboratorija i kompleksnih matematičkih formula, pojavljuju se svjedočanstva koja sugerišu da nauka u Ženevi dotiče aspekte stvarnosti koji su decenijama smatrani domenom spekulativnih teorija.
U središtu ovih kontroverzi nalazi se dr. Astrid Stuckelberger, naučnica čija biografija nosi težinu decenija provedenih u srcu ženevskih institucija, a čije riječi danas izazivaju duboku nelagodu u akademskim krugovima.
Ko je dr. Astrid Stuckelberger?
Dr. Astrid Stuckelberger nije ime koje se olako pojavljuje u sferama alternativnih istraživanja niti je riječ o osobi bez institucionalnog kredibiliteta.
Naprotiv, njen profesionalni put duboko je ukorijenjen u akademskim i međunarodnim strukturama Švicarske i Ujedinjenih nacija.
Kao naučnica koja je decenijama djelovala u srcu ženevskih institucija, predavačica na Univerzitetu u Ženevi i dugogodišnja saradnica Svjetske zdravstvene organizacije (WHO), Stuckelberger je izgradila karijeru unutar sistema koji rijetko trpi disidente.
Njena ekspertiza vezana je prvenstveno za javno zdravstvo, starenje populacije, upravljanje zdravstvenim politikama i institucionalne okvire donošenja odluka.
Upravo joj je taj rad omogućio pristup zatvorenim krugovima informacija, strateškim dokumentima i internim diskusijama koje ostaju nevidljive široj javnosti.
U tom kontekstu, njeni kasniji javni istupi privukli su pažnju jer dolaze iznutra, a ne sa margina.
Misterija sedamnaest dimenzija
Središte njenih najintrigantnijih tvrdnji leži u onome što naziva “zvaničnom realnošću unutar CERN-a”.
Tokom jednog od neformalnih ali stručnih skupova, Stuckelberger se našla u društvu fizičara koji direktno operišu ovim gigantskim sistemom – jednim iz ženevske baze i drugim iz Portugala, zemlje koja ugošćuje jedan od mnogobrojnih “mini-CERN-ova” raširenih po svijetu.
Njeno pitanje upućeno kolegama bilo je direktno:
“Pitala sam ih: ‘Dakle, koliko dimenzija zvanično živi u CERN-u?’ Oboje su rekli – sedamnaest, vrlo afirmativno,” svjedoči Stuckelberger.
Priznaćete, to predstavlja radikalno odstupanje od trodimenzionalnog svijeta na koji smo navikli.
Dok javnost još uvijek pokušava da svari koncept četvrte dimenzije vremena, naučnici u Ženevi, prema njenim riječima, operišu unutar okvira od sedamnaest nivoa postojanja. 1
Stuckelberger sugeriše da CERN nije samo istraživački centar, već neka vrsta interdimenzionalne stanice koja pokušava da mapira te nevidljive prostore, što potvrđuje njenu sumnju da “oni istražuju više nego što nam govore”.
“Otvorena vrata”
Da ove tvrdnje nisu samo plod naučne mašte dr. Stuckelberger, sugerišu i zvanične izjave samih čelnika CERN-a koje ona često navodi kao dokaz o pravoj agendi ustanove.
Još 2009. godine, tadašnji direktor istraživanja Sergio Bertolucci priznao je da bi LHC mogao stvoriti ili otkriti ranije nezamislive naučne fenomene, uključujući i ekstra dimenzije.
Bertoluccijeve riječi bile su jezivo precizne: “Iz ovih vrata bi moglo nešto izaći, ili bismo mi mogli poslati nešto kroz njih. To bi bila otvorena vrata.”2
Stuckelberger naglašava da je Bertolucci priznao kako bi, čak i sa snagom LHC-a, ta vrata mogli držati otvorenim samo u “infinitizimalnom vremenskom intervalu”, otprilike 10-26 sekundi.
Međutim, ona upozorava da je u tom malom trenutku moguće “zaviriti kroz ta otvorena vrata”, bilo tako što bismo nešto izvukli ili nešto poslali unutra.
Ova ideja o dvosmjernom protoku između našeg svijeta i nečeg drugog predstavlja okosnicu strahovanja koja dr. Stuckelberger dijeli sa javnošću, pitajući se kakve su dugoročne posljedice takvih proboja na našu stabilnu realnost.
Tiha promjena realnosti
Jedna od najkontroverznijih tačaka u svjedočanstvu dr. Stuckelberger odnosi se na događaje oko 2018. godine.
Prema njenim izvorima, tada se unutar sistema dogodio energetski incident koji nije bio samo tehničke prirode.
“Rekli su da je oko 2018.3 bio taj ‘bang’. Jedna od kritika je da su promijenili nešto u realnosti i da su promijenili vrijeme i prostor,” navodi dr. Stuckelberger.
Ona povezuje ovaj period sa naglim porastom medijskog sadržaja o multiverzumima, sugerišući da se kroz pop-kulturu javnost polako priprema za činjenicu da linearno vrijeme više ne funkcioniše na stari način.
Prema njenim riječima, kritičari unutar same naučne zajednice tiho su počeli da primjećuju da eksperimenti izvedeni na energetskim nivoima sličnim onima nakon Velikog praska nisu prošli bez posljedica.
“Oni su otvorili druge realnosti,” upozorava Stuckelberger, sugerišući da smo se kao vrsta možda pomjerili u verziju stvarnosti koja je gotovo identična našoj, ali sa suptilnim, uznemirujućim razlikama.
Ovaj koncept redefinisanja stvarnosti ona ne posmatra kao teoretski problem, već kao fizičku činjenicu koja se dogodila pod pritiskom ubrzanih čestica.
Nevidljiva nauka
Kao naučnica, Stuckelberger postavlja ključno pitanje koje pogađa samu srž moderne nauke: ko kontroliše istinu u svijetu gdje su podaci dostupni samo nekolicini?
Njena kritika se odnosi na činjenicu da je CERN postao institucija čije je rezultate nemoguće nezavisno provjeriti.
“Oni objašnjavaju nevidljivo, a od nas se očekuje da prihvatimo objašnjenje. Ne zato što možemo da ga potvrdimo, već upravo zato što ne možemo,” upozorava Stuckelberger.
Ona ukazuje na to da običan čovjek nema alate, pristup podacima niti način da vidi subatomske čestice, crne rupe ili crvotočine o kojima CERN redovno izvještava.
“Strukturalno je nemoguće za većinu ljudi da verifikuju bilo šta od toga. Kako možemo znati da je to istina?” pita se Stuckelberger.
U tom vakuumu provjerljivosti, prema njenom mišljenju, stvara se jaz u kojem “povjerenje zamjenjuje verifikaciju”, dopuštajući institucijama da sprovode eksperimente sa vremenom i prostorom bez ikakvog nadzora javnosti.
Geopolitička slagalica
Stuckelberger se ne zaustavlja samo na fizici; ona duboko analizira i samu lokaciju CERN-a, odbacujući zvanično objašnjenje o pukoj političkoj neutralnosti Švajcarske.
Ona skreće pažnju na specifičan geobiološki sastav regije, posebno na blizinu masiva Mont Blanc.
Ovaj region leži na kompleksnim rasedima i stijenskim formacijama bogatim kvarcom koji pod pritiskom generišu piezoelektrične efekte.
Stuckerberger povlači paralelu sa drevnim civilizacijama koje su svoje najvažnije objekte postavljale na precizne energetske tačke planete, poput Velike piramide ili Stonehenga.
“Najvažnije strukture u ljudskoj istoriji nisu postavljene nasumično,” podsjeća ona, sugerišući da lokacija CERN-a služi kao energetsko čvorište koje pojačava eksperimente sa materijom.
Zašto bi se gradila mašina koja troši energiju čitavog kantona baš na mjestu koje je već prirodno energetski aktivno, ako cilj nije interakcija sa samim poljem Zemlje?
Kraj igre?
Budućnost koju opisuje dr. Stuckelberger djeluje još ambicioznije i potencijalno opasnije. Trenutni prsten od 27 kilometara više nije dovoljan za ambicije naučnika u Ženevi.
“Sada žele da naprave sudarač od 91 kilometar. Kažu da ovo nije dovoljno,” navodi ona.
Planovi za Budući kružni sudarač (FCC) ukazuju na potrebu za još većom energijom kako bi se postigao ono što ona naziva “krajnjom kolizijom subatomskih čestica”.
Za dr. Stuckelberger, ovo je tačka bez povratka. Ona smatra da čovječanstvo ulazi u sferu metafizičkog inženjeringa bez razumijevanja rizika.
Stvarnost koju poznajemo možda je samo tanka opna koju mašine u Ženevi neumoljivo probadaju, ostavljajući nas da se pitamo šta se zapravo nalazi s druge strane tih vrata koja su, prema Bertolucciju, otvorena samo na trenutak, ali dovoljno dugo da promijene sve.
Ostaje otvoreno pitanje da li se ovdje suočavamo sa stvarnim pukotinama u strukturi realnosti ili sa modernim mitom nastalim na spoju vrhunske tehnologije i ljudskog straha od nepoznatog.
