Operacija Highjump: NLO-i, nacisti i admiral Richard E. Byrd

Antarktik. Sedmi kontinent. Ogromna, netaknuta bjelina koja prekriva više od 14 miliona kvadratnih kilometara. Za većinu, to je pustoš leda i ekstremne hladnoće. Međutim, za mnoge, Antarktik je mjesto gdje se kriju najveće tajne 20. vijeka.

U središtu tih priča nalazi se Operacija Highjump (1946–1947), zvanično naučna ekspedicija američke mornarice koja je, prema mnogim svjedočenjima, prerasla u prvi (i jedini) neobjavljeni rat protiv ostataka Trećeg rajha i vanzemaljske tehnologije.

Ledeni snovi Trećeg rajha

U decembru 1938. godine, dok se Evropa pripremala za rat, nacistički brod SS Schwabenland isplovio je prema Antarktiku.

Iako je zvanični razlog bio kitovo ulje, nacistička Njemačka nije tragala samo za tim. Njihova fascinacija bila je duboko ukorijenjena u okultizmu i ezoteriji.

Društvo Thule, koje je imalo ogroman uticaj na vrh nacističke partije, vjerovalo je u postojanje Agarte – šuplje Zemlje nastanjene naprednom arijevskom rasom.

Prema njihovim mapama, jedan od ulaza u taj podzemni svijet nalazio se upravo na Antarktiku.

Tokom ekspedicije, njemački piloti su preletjeli stotine hiljada kilometara, bacajući metalne zastavice sa kukastim krstovima kako bi označili teritoriju nazvanu Neu-Schwabenland (Nova Švabija).

Prema nekim izvještajima, ono što su tamo pronašli šokiralo je naučnike: oaze tople vode usred vječnog leda, zagrijane geotermalnim izvorima, idealne za izgradnju podmorničkih baza.

Legenda o Bazi 211 govori da su nacisti tokom rata, koristeći flotu podmornica, navodno prebacivali hiljade naučnika, inženjera i radnika, zajedno s velikim količinama tehnologije, u ovaj izolovani sektor Antarktika.

Prema tim pričama, tamo su postepeno gradili ogromnu i dobro skrivenu podzemnu bazu – svojevrsni neprobojni podzemni grad, zaštićen ledom i udaljenošću od ostatka svijeta

Operacija Highjump: Naučni rad ili invazija?

Godinu dana nakon završetka Drugog svjetskog rata, SAD su pokrenule masovnu operaciju pod nazivom The United States Navy Antarctic Developments Program (Program razvoja američke mornarice na Antarktiku).

Predvodio ju je niko drugi do admiral Richard E. Byrd, najodlikovaniji istraživač u istoriji američke mornarice.

Ali brojevi se nisu poklapali s idejom “naučne misije”. U ekspediciju je poslano oko 5.000 vojnika – marinaca, mornara i pilota.

Flotu je činilo 13 brodova, među kojima i nosač aviona USS Philippine Sea, kao i podmornica USS Sennet.

Uz to je raspoređeno i na desetine aviona i helikoptera, mnogi od njih potpuno naoružani.

Postavlja se pitanje: zašto bi za mapiranje ledenog kontinenta i proučavanje pingvina bila potrebna tolika vojna sila?

Zbog toga mnogi vjeruju da je pravi cilj bio nešto sasvim drugo – locirati i uništiti preostale nacističke snage koje su navodno pobjegle u takozvanu “Bazu 211”, te osigurati američku dominaciju nad Južnim polom prije nego što to učini Sovjetski Savez.

Bitka za Antarktik

Misija je bila planirana da traje šest do osam mjeseci. Međutim, prekinuta je naglo nakon samo osam sedmica.

Povlačenje je bilo haotično, a Admiral Byrd se vratio sa pričama koje su zvučale gotovo nestvarno.

Prema izvještajima koji su godinama kasnije ‘procurili’, posebno iz ruskih arhiva nakon 1991., američka flota se suočila s tehnologijom koja je izgledala daleko ispred svog vremena.

Možda vas zanima: Tajni dokumenti Pentagona: Šta se skriva od nas?

Svjedoci poput poručnika Johna Sayersona opisali su objekte koji su “vertikalno izlijetali iz vode” i kretali se nevjerovatnim brzinama, koristeći zrake energije koje su spaljivale američke avione i brodove.

U tim sukobima, brodovi poput USS Brownson pretrpjeli su štetu, a nekoliko aviona je uništeno.

Zvanični izvještaji su ove gubitke pripisali “nesrećama tokom vježbi”, ali su preživjeli mornari šaputali o “letećim diskovima” sa oznakama koje su ličile na njemačke.

Izgubljeni dnevnik admirala Byrda

Najkontroverzniji dio cijele sage je navodni tajni dnevnik koji je Byrd vodio tokom svog leta preko pola.

U njemu opisuje ulazak u unutrašnjost Zemlje – prostor gdje nema leda, već postoje zelene šume, rijeke i, što je najnevjerovatnije, živi mamuti.

Susret sa “Gospodarom”

Dnevnik navodi da je Byrdov avion preuzela nevidljiva sila i prizemljila ga u gradu napravljenom od kristala.

Tamo ga je dočekao “Gospodar”, biće visoko razvijene inteligencije koje mu je prenijelo upozorenje: čovječanstvo je upotrebom atomskih bombi u Hirošimi i Nagasakiju prešlo opasnu granicu i privuklo pažnju stanovnika unutrašnjosti Zemlje.

Iako ovaj dnevnik mnogi odbacuju kao kasniji dodatak teoretičara zavjera (poput Raymonda Bernarda), on ostaje ključni dio folklora o Antarktiku.

Ono što je neosporno jesu Byrdove riječi po povratku.

U martu 1947., Byrd je u Čileu dao intervju za novine El Mercurio, gdje je izjavio nešto što je zaledilo krv u žilama stratezima u Washingtonu:

“Surova realnost je da se Sjedinjene Države moraju pripremiti za odbranu od neprijateljskih letjelica koje mogu letjeti od pola do pola nevjerovatnim brzinama.”

Nakon toga, admiral je stavljen pod strogu kontrolu, a detalji operacije Highjump su klasifikovani kao “Strogo povjerljivo”.

Hans Kammler i “čudesno oružje”

Da bismo bolje razumjeli vezu između nacista i NLO-a, moramo spomenuti Hansa Kammlera.

On je bio SS oficir zadužen za najnaprednije hitlerove projekte, uključujući rakete V-2 i mlazne avione.

Kammler je nestao krajem aprila 1945., zajedno sa projektima za letjelice u obliku diska (poznate kao Die Glocke ili Zvono).

Postoje indicije da su nacistički naučnici, koristeći anti-gravitacionu tehnologiju, uspjeli stvoriti prototipove letjelica koje su upravo oni “leteći tanjiri” koje su američki piloti sreli 1947. godine.

Ako je dio te tehnologije prebačen u Bazu 211, to bi objasnilo zašto je admiralska flota pobjegla glavom bez obzira.

Analiza i skepticizam: Šta su činjenice?

Kao i svaka velika misterija, i Highjump ima svoju drugu stranu medalje. Naučnici i istoričari nude racionalnija objašnjenja za događaje.

Oaze tople vode zaista postoje, kao što su npr. Bunger Hills ili Schirmacher Oasis.

Radi se o geološkim fenomenima gdje vjetrovi i sunčeva toplota, uz geotermalne izvore, tope led i stvaraju jezera u kojima rastu alge. To nije dokaz “raja u unutrašnjosti Zemlje”, već prirodna anomalija.

Možda vas zanima: “Moramo ti nešto uraditi”: Neobični NLO slučaj iz Poljske

Gubici tokom misije takođe imaju jednostavnije objašnjenje.

Antarktik je najopasnije mjesto na planeti, a olujni vjetrovi i ekstremni mraz često uzrokuju kvarove na motorima i padove aviona.

Bez obzira na priče, ove nesreće su česta pojava u takvim uslovima.

Postoji i teorija da su izvještaji o “bitkama s NLO-ima” zapravo dio sovjetske propagande, namijenjene da se američka mornarica prikaže slabom i da se posije sumnja u javnosti.

Ipak, ostaje pitanje: ako je sve bilo tako jednostavno, zašto je Operacija Highjump prekinuta ranije, i zašto je 1959. godine potpisan Antarktički sporazum?

Antarktički sporazum: Zašto je kontinent “pod ključem”?

Antarktički sporazum je jedan od najčudnijih međunarodnih dokumenata.

Njime je dogovoreno da Antarktik pripada svima i nikome, te da se može koristiti isključivo u mirnodopske i naučne svrhe.

Zabranjena je bilo kakva vojna aktivnost, rudarenje ili privatno istraživanje bez stroge dozvole.

Danas, ako želite posjetiti Južni pol, morate proći kroz nevjerovatnu birokratiju.

Postoje “zabranjene zone” preko kojih piloti ne smiju letjeti.

Teoretičari zavjera kažu da su ove restrikcije tu da bi se spriječilo otkrivanje ulaza u šuplju Zemlju ili ostataka vanzemaljskih baza.

Istina je negdje ispod leda

Operacija Highjump ostaje jedna od najfascinantnijih epizoda moderne istorije.

Da li je to bila samo neuspjela naučna misija u ekstremnim uslovima, ili je admiral Byrd zaista sreo civilizaciju koja živi unutar naše planete?

Možda nikada nećemo saznati cijelu istinu dok se led ne otopi ili dok dokumenti ne budu potpuno deklasifikovani (ako ikada budu). Ali jedno je sigurno: Antarktik nije samo ledena masa.

On je čuvar tajni koje bi, ako se ikada dokažu, mogle promijeniti sve što znamo o istoriji, tehnologiji i samom čovječanstvu.

Admiral Byrd je u svom posljednjem zapisu napisao:

“Doći će vrijeme kada će sunce istine ponovo zasjati, a oni koji su u tami pašće pred njenom svjetlošću.”

Možda je upravo to razlog zašto oči svijeta, uprkos zabranama, i dalje uporno gledaju prema Južnom polu.