Sada čitate: Göbekli Tepe i proročanstvo Stuba 43
- 01
Göbekli Tepe i proročanstvo Stuba 43
Göbekli Tepe i proročanstvo Stuba 43
Istorija koju učimo u školama je linearna, uredna i, prema sve više dokaza, fundamentalno pogrešna. U narativu “zvanične arheologije”, čovječanstvo je polako napredovalo od primitivnih sakupljača do farmera, da bi prije otprilike 6.000 godina u Sumeru (današnji Irak) odjednom “procvjetala” prva prava civilizacija.
Međutim, duboko u brdima jugoistočne Turske, na lokalitetu poznatom kao Göbekli Tepe, pronađeno je nešto što je srušilo tu kulu od karata.
Göbekli Tepe: Arheološko nalazište koje nije trebalo postojati
Kada je njemački arheolog Klaus Schmidt 1994. godine počeo iskopavanja na Göbekli Tepeu, nije mogao ni slutiti da će njegovo otkriće pomjeriti granice ljudske civilizacije za nevjerovatnih 6.000 godina unazad.
Šta Göbekli Tepe čini nemogućim?
Glavne strukture na lokalitetu datiraju iz perioda od 9600. godine p.n.e. To je kraj posljednjeg ledenog doba.
Prema standardnom modelu, tadašnji ljudi su živjeli u malim grupama, koristili sirovo kameno oruđe i spavali u pećinama ili privremenim kolibama.
Ipak, Göbekli Tepe nam pokazuje potpuno drugačiju sliku.
T-stubovi, neki visoki do šest metara i teški više od 20 tona, predstavljaju gigantske monolite čija izrada i postavljanje zahtijevaju nevjerovatnu inženjersku preciznost.
Tokom nedavnih istraživanja pomoću algoritamske analize otkriveno je da su centri tri glavna kružna kompleksa, A, B i C, formirali savršen jednakostranični trougao, za šta je bilo potrebno planiranje i poznavanje geometrije hiljadama godina prije nego što je geometrija navodno izmišljena.
Za klesanje, transport i podizanje ovakvih blokova bilo je potrebno stotine ljudi, organizovana ishrana i hijerarhijsko društvo, što potpuno mijenja našu predodžbu o ranim ljudskim zajednicama.
Pitanje koje “Velika arheologija” izbjegava je jednostavno: Gdje su prototipovi?
Ne vidimo postepen razvoj vještina, jer Göbekli Tepe se pojavljuje kao gotov, savršen tehnološki proizvod.
To nije početak civilizacije; to je njen ponovni uspon nakon što je prethodna verzija uništena.
Hipoteza o udaru u Mlađem Drijasu
Prije otprilike 12.900 godina, Zemlja je izlazila iz ledenog doba. Temperature su rasle, led se topio, a život je postajao lakši.
Odjednom, u treptaju oka, planeta je gurnuta nazad u ekstremnu hladnoću koja je trajala oko 1.200 godina. Ovaj period naučnici nazivaju “Mlađi Drijas”.
Dugo se vjerovalo da je uzrok bio prekid okeanskih struja, ali dokazi koji se gomilaju od 2007. godine ukazuju na nešto mnogo dramatičnije: udar komete.
Istraživačka grupa Younger Dryas Boundary (YDB)1 pronašla je dokaze na preko 50 lokacija širom svijeta.
Među tim otkrićima nalaze se nanodijamanti i mikrosferule, materijali koji nastaju isključivo pod ekstremnim pritiscima i temperaturama karakterističnim za udare svemirskih tijela.
Pored toga, prisutan je i sloj sedimenta bogat ugljikom, poznat kao “crna prostirka”, koji se nalazi iznad fosila megafaune, uključujući mamute i sabljaste tigrove, kao i ostataka Clovis kulture2 u Americi.
Dok ispod sloja crne prostirke postoji obilje života, iznad njega vlada tišina, što jasno upućuje na dramatične promjene koje su zahvatile Zemlju u tom periodu.
Vjeruje se da se ogromna kometa, fragment Tauridskog meteorskog roja3, raspala u atmosferi i pogodila sjevernoamerički i evropski ledeni pokrivač.
Rezultat je bio trenutno topljenje miliona kubnih kilometara leda, gigantske poplave (mega-cunamiji) i naglo zahlađenje zbog prašine koja je blokirala Sunce.
Stub 43
Najpoznatiji simbol Göbekli Tepea je Stub 43, poznat i kao “Lešinarski kamen”.
Za laika, to su samo slike životinja (lešinar, škorpion, zmije), ali za astronome poput Martina Sweatmana sa Univerziteta u Edinburghu, to je zvjezdana mapa.
Datum zapisan u kamenu
Analizom položaja životinja, koje predstavljaju konstelacije (lešinar kao Strijelac, škorpion kao Škorpija), istraživači su otkrili da stub prikazuje konfiguraciju neba kakva je bila tačno oko 10.800. godine p.n.e.
Ovo nije slučajno. To je datum udara, a stub 43 je spomenik katastrofi.
Prikaz “bezglavog čovjeka” na dnu stuba simbolizira masovnu smrt, dok piktogrami iznad ukazuju na “vatru koja pada s neba”.
Graditelji Göbekli Tepea su nam pokušavali reći: “Ovo se desilo nama, i desit će se opet.”
Tas Tepeler i Boncuklu Tarla
Ako mislite da je Göbekli Tepe izolovan incident, u krivu ste.
Turska vlada je nedavno pokrenula projekat Tas Tepeler (kamena brda), koji obuhvata mrežu od 12 lokaliteta (uključujući Karahan Tepe, Sayburç i druge).
Boncuklu Tarla
Ovaj lokalitet, udaljen oko 160 kilometara od Göbekli Tepea, otkriva nešto što potpuno mijenja pravila igre.
Tamo su pronađeni dokazi o kanalizacionom sistemu starom 12.000 godina, što svjedoči o izuzetnoj organizaciji ranih zajednica.
Također, pronađeni su ukrasni predmeti i stotine hiljada perli čija izrada zahtijeva specijalizirane alate i visok nivo zanatstva.
Postojanje zanatlija koji su pravili ove perle pokazuje da društvo nije bilo fokusirano samo na puko preživljavanje – ljudi su imali višak resursa, razvijenu trgovinu i osjećaj za estetiku.
Sve ovo potvrđuje da je cijeli region bio dio visoko organizovane mreže naselja koja su posjedovala tehnologiju i društvenu strukturu koja se, prema našim knjigama, trebala pojaviti tek milenijumima kasnije.
Mehanika uništenja: Kako nestaje svijet?
Ako bi fragment komete od samo jednog kilometra pogodio Zemlju danas, posljedice bi bile katastrofalne.
Unutar sekunde od udara, sve zapaljivo u radijusu od nekoliko stotina kilometara pretvorilo bi se u pepeo, dok bi se atmosfera zagrijala na temperature veće od površine Sunca.
Vjetrovi koji bi nastali udarom kretali bi se brzinom većom od 1.500 km/h, daleko brže od bilo kojeg uragana, i bukvalno brisali gradove s lica Zemlje, pretvarajući čelik, beton i staklo u prašinu.
Udar bi pokrenuo potrese magnitude 10 i više, zbog čega bi planeta “zvonila kao zvono”, aktivirajući velike rasjede poput San Andreasa ili New Madrida.
Ukoliko bi kometa udarila u okean, formirao bi se zid vode visok preko dva kilometra, koji bi se kretao brzinom putničkog aviona, potapajući obale i prodirući stotinama kilometara u unutrašnjost, noseći sa sobom svu krhotinu civilizacije.
Zašto nema dokaza?
Skeptici često pitaju: “Gdje su plastika i čelik te drevne civilizacije?” Odgovor je u vodi i mulju.
Nakon ovakvog događaja, sve što je izgrađeno biva smrvljeno u sitne čestice i zakopano pod stotinama metara sedimenta.
Za 10.000 godina, jedino što bi ostalo od New Yorka ili Londona bio bi sloj hemijski čudne gline u geološkom zapisu.
Upravo to vidimo u sloju Mlađeg Drijasa.
Globalna amnezija
Interesantno je da skoro svaka kultura na svijetu ima mit o “Velikom potopu”. Od biblijskog Noe, preko sumerskog Gilgameša, do indijskog Manua i astečkog Coxcoxa.
Učitelji iz mora
Posebno su intrigantni likovi poput Oannesa u Mesopotamiji ili Quetzalcoatla u Srednjoj Americi.
Opisivani su kao bića koja su se pojavila nakon potopa, donoseći civilizacijske darove poput pisma, poljoprivrede, astronomije i zakona.
Oannes je navodno bio polu-čovjek, polu-riba, što je možda metafora za odijelo ili dolazak brodom.
Ova bića nisu stvorila ljude, već su ih reedukovala.
Smatra se da su to bili “preživjeli” – elita uništene civilizacije koja je putovala svijetom pokušavajući spasiti znanje.
Göbekli Tepe je vjerovatno bio jedan od tih centara za prenos znanja, svojevrsna “škola” u kojoj su lokalni lovci sakupljači učeni kako da ponovo izgrade svijet.
Tauridski meteorski roj
Glavni negativac ove priče nije neka daleka zvijezda, već Enckeova kometa i njen prateći rep – Tauridski meteorski roj.
Astronomski kontekst
Zemlja prolazi kroz oblak krhotina Tauridskog roja dva puta godišnje, u junu i julu, te u oktobru i novembru.
Većina onoga što vidimo kao “zvijezde padalice” su zapravo manji fragmenti, ali unutar tog roja kriju se i “tamni objekti”.
To su ogromne stijene i ledeni fragmenti prečnika od nekoliko stotina metara do nekoliko kilometara, gotovo nevidljivi jer ne reflektuju svjetlost.
Smatra se da je Tunguska katastrofa iz 1908. godine bila uzrokovana upravo ovim rojem.
Manji fragment je sravnio oko 2.000 kvadratnih kilometara šume u Sibiru, a da je pao iznad Londona ili Pariza, ti gradovi bi jednostavno nestali.
Danas mnogi astronomi, poput Victora Clubea i Billa Napiera, upozoravaju da je Tauridski roj “najopasniji objekt u Sunčevom sistemu”.
Vlade o tome šute jer trenutno nemaju rješenje.
Naša tehnologija za presretanje asteroida je još u povojima, i da bi se sutra pojavio veliki fragment, posljedice bi bile katastrofalne.
Čuvanje poruke
Možda najčudniji detalj o Göbekli Tepeu je činjenica da on nije napušten, već namjerno sahranjen.
Oko 8000. godine p.n.e., ljudi koji su ga koristili prekrili su ga hiljadama tona zemlje i otpada.
Zašto bi neko zakopao svoje najsvetije mjesto?
Jedna mogućnost je konzervacija – svjesna odluka da se sačuva poruka za buduće generacije u vremenu katastrofe ili nestabilnosti.
Druga je ritualno “umiranje” hrama, simbolični kraj njegove svrhe.
Zahvaljujući tom činu, Göbekli Tepe je ostao netaknut 10.000 godina.
Da je ostao na površini, bio bi razgrađen ili raznesen u temelje kuća.
Jesu li drevni ljudi, zakopavši ga, zapravo htjeli da nam pošalju pismo kroz vrijeme?
Ali, zašto nas onda niko ne upozorava?
Mainstream arheologija i vlade imaju tendenciju da ignorišu ove podatke iz dva razloga.
Prvi je akademska inercija – priznavanje da je postojala napredna civilizacija prije ledenog doba značilo bi spaljivanje svih udžbenika napisanih u posljednjih 150 godina.
Drugi razlog je praktična nemoć. Ako znamo da nam se približava objekt protiv kojeg nemamo odbranu, objavljivanje te informacije bi dovelo do trenutnog kolapsa društvenog poretka.
U međuvremenu, institucije se fokusiraju na male, predvidive rizike, dok ignorišu poruke uklesane u kamenu starom 12.000 godina.
Ako su drevni ljudi zaista pokušali da sačuvaju znanje o katastrofama koje se ponavljaju, ostaje pitanje koje ne možemo izbjeći: da li mi danas ignorišemo isto upozorenje koje su oni pokušali da nam ostave?
Ugao urednika
Dok zvanična nauka često odbacuje hipotezu o udaru komete kao “spekulativnu”, dokazi koji dolaze sa lokaliteta Göbekli Tepe i Boncuklu Tarla su previše precizni da bi bili ignorisani.
Ono što mene najviše intrigira nije samo tehnologija gradnje, već psihologija naroda koji je odlučio da svoje najveće postignuće namjerno sakrije od zuba vremena.
Da li su gradili hram ili su ostavljali “crnu kutiju” za nas?
Naša je obaveza da podatke posmatramo bez predrasuda, jer istorija nam poručuje da zaborav može biti opasan koliko i sama katastrofa.
Bilješke:
- Younger Dryas Boundary nije klasična “organizacija” ili tim ljudi koji radi zajedno u jednoj laboratoriji. Radi se o međunarodnoj zajednici naučnika i istraživača koji proučavaju jedan specifičan geološki i paleoklimatski fenomen poznat kao “Granica mlađeg Drijasa”. ↩︎
- Clovis kultura je naziv za jednu od najranijih poznatih kultura u Sjevernoj Americi, koja je postojala otprilike 11.500–10.800 godina prije nove ere. Nazvana je po gradu Clovis u Novom Meksiku, gdje su 1930-ih prvi put otkriveni karakteristični kameni alati ove kulture. ↩︎
- Tauridski meteorski roj je godišnji meteorski roj koji se pojavljuje kada Zemlja prolazi kroz putanju ostataka Enckeove komete. Meteori iz ovog roja su obično spori i svijetli, a roj je poznat po tome što sadrži i brojne veće fragmente, tzv. bolide, koji mogu biti opasni za Zemlju. ↩︎
